Η νέα μας αγάπη!!!

  Να 'μαι πάλι εδώ!!!

Μετά από πολύ καιρό απουσίας από το μπλογκοσπιτάκι μου,γύρισα για να σας μιλήσω για την καινούρια μας αγάπη...την ιππασία!!!

Είναι γνωστό ότι ο μεγάλος ταρζανάκος λατρεύει τα ζώα,ξέρει τα πάντα για το καθένα ξεχωριστά, τρελαίνεται για βόλτες σε μέρη που έχει ζώα και δεν διστάζει να τα χαιδέψει αλλά και να τα φιλήσει..

Από πέρυσι μου ζητούσε να τον πάω στα άλογα,τι να κάνω η μάνα???Υπέκυψα...και με την πρώτη ευκαιρία τον πήγα σε έναν ιππικό όμιλο,για να δοκιμάσει την...τύχη του...Αυτό ήταν κόλλησε..Βέβαια στην αρχή τρόμαξε λίγο που έπρεπε να ανέβει επάνω σε ένα τόσο μεγάλο ζώο και να το εμπιστευτεί αλλά μετά από λίγα λεπτά εξοικειώθηκε και άρχισε να το απολαμβάνει!!!Και από τότε ξεκίνησε η μεγάλη του αγάπη..Η ιππασία!!

Και η αλήθεια είναι ότι έχει και δική μας αγάπη..Πηγαίνουμε πάντα οικογενειακώς και κάθε φορά φεύγουμε δέκα κιλά ελαφρότεροι...γιατί νιώθουμε τόσο χαλαρωμένοι ερχόμενοι σε επαφή με τα άλογα..

Η ιππασία είναι από τα αρχαιότερα αθλήματα,εκτός όμως από την εκγύμναση,βοηθάει εξαιρετικά τα παιδιά να μάθουν να συγκεντρώνονται,αφού πρέπει να αφουγκράζονται και να γίνονται ένα με το άλογο.Μετά από λίγο διάστημα αποκτούν ακόμα περισσότερη αυτοπεποίθηση, είναι μοναδικός τρόπος για να αποκτήσουν το αίσθημα της ελευθερίας,χαλαρώνουν και αποφορτίζονται από καθετί τους απασχολεί..

                                                                                                                                       Βούλα

Πίτα,η καλοκαιρινή!!!!

  Τι καλύτερο απογευματινό να δώσουμε στα μικρά μας από ένα κομμάτι πίτα που την έχουμε φτιάξει με τα χεράκια μας συνοδευμένη από ένα ποτήρι φρεσκοστυμμένο χυμό?

Ελάτε να σας δείξω την αγαπημένη του μικρού ταρζανάκου και όχι μόνο αφού όλη η οικογένεια την τιμάμε και δεν μένει ψιχουλάκι...

Εκτος των άλλων είναι και πολύ οικονομική αφού τα υλικά μας είναι πολύ απλά και βρίσκονται σε όλα τα σπίτια...

Υλικά για το φύλλο:
αλεύρι
λάδι
αλάτι
χλιαρό νερό
ξύδι

Υλικά για την γέμιση:
ελιές
ντομάτα,που την έχουμε κόψει σε κυβάκια αφού έχουμε αφαιρέσει τα σπόρια
φέτα που την έχουμε θρυμματίσει
ρίγανη

*δεν σας γράφω δοσολογίες γιατί όσο αφορά το φύλλο είναι το γνωστό..."με το μάτι" και όσο για τα υλικά είναι ανάλογα με τις προτιμήσεις,ποια γεύση δηλαδή θα θέλετε να υπερτερεί.

Εκτέλεση:

Ρίχνω στην λεκάνι μου όλα τα υλικά και ζυμώνω πολύ πολύ καλά.Μόλις ετοιμάζουμε το ζυμαράκι μας,το κόβουμε σε μπάλες,τις τοποθετούμε στην λεκάνη και τις σκεπάζουμε με μια πετσέτα για να μην ξεραθούν.

Ετοιμάζουμε την γέμιση,δηλαδή καθαρίζουμε την ελιές από τα κουκούτσια,θρυμματίζουμε την φέτα,κόβουμε σε κύβους τις ντομάτες,τα ανακατεύουμε πολύ καλά και προσθέτουμε την ρίγανη

Παίρνουμε ένα- ένα τα μπαλάκια και τα ανοίγουμε σε λεπτά φύλλα, αρχίζουμε να ετοιμάζουμε το ταψί μας,στρώνουμε δυο φύλλα κάτω,τα λαδώνουμε ανάμεσα και από πάνω βάζουμε την μισή γέμιση,από στρώνουμε ένα ακόμα φύλλο και ρίχνουμε την υπόλοιπη γέμιση,συνεχίζουμε με δύο ακόμα φύλλα,τα λαδώνουμε και αυτά ανάμεσα και έτοιμη!!Διπλώνουμε γύρω-γύρω τα τοιχώματα της πίτας,λαδώνουμε πολύ καλά και προσεκτικά την χαράζουμε.Τέλος την ραντίζουμε με λίγο νερό.

Ψήνουμε στους 200οC για περίπου μια ωρίτσα.

Αυτό ήταν!!!Η πίτα είναι έτοιμη!!!

Πως σας φάνηκε???

Καλή σας όρεξη!!!

                                                                                                                                       Βούλα

Ο Καλύτερος μπαμπάς!!!Ο δικός μου μπαμπάς!!!!

  Γιορτή του πατέρα σήμερα!!!Και έτσι η σκέψη μου ταξιδεύει λίγο πιο πέρα,για την ακρίβεια 250 χιλιόμετρα από εδώ που βρίσκομαι,σε ένα μικρό χωριουδάκι,όπου ζει,ποιος άλλος?Ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου,ο δικός μου μπαμπάς,που από τότε που πήρε την σύνταξη του,αποφάσισε να μετακομίσει εκεί που είναι η πατριδούλα του και να φτιάξει έναν μικρό παράδεισο!!

  Κάθε πρωί σηκώνεται από το χάραμα για να φροντίσει τα ζωντανά του,να ποτίσει τον κήπο του και μόλις τελειώσει να απολαύσει τον καφέ του στην δροσερή του αυλή που είναι γεμάτη από τριανταφυλλιές που τις φροντίζει ο ίδιος και τις έχει κάνει σωστά δέντρα

και όλοι τις καμαρώνουμε,μα περισσότερο απ'όλες φροντίζει την εκαντοτάφυλλη

που την έχει κληρονομιά από την μαμά του,κι ας έχει φύγει από κοντά μας εδώ και 26 χρόνια,αυτή είναι εκεί να μας θυμίζει την παρουσία της και να μας κρατάει συντροφιά τις ζεστές καλοκαιρινές βραδιές που μαζευόμαστε όλοι μαζί και κάνουμε βεγκέρες και ξεσηκώνουμε ολόκληρο το χωριό από τα γέλια μας,και αυτός φωνάζει "σσσσσσσσσς πιο σιγά,θα του ξυπνήσετε όλους",ενώ γελάει κάτω από τα μουστάκια του που μας βλέπει όλους μαζεμένους και να γελάμε μέχρι το πρωί...

  Ο μπαμπάς μου!!!!Είναι αυτός που με είχε πριγκίπισσα όσο ήμουν μικρή,αλλά και τώρα που μεγάλωσα αρκετά είναι εδώ με όλο του το είναι,που αρκεί να σηκώσω το τηλέφωνο και σε 2,5 ώρες θα είναι εδώ με τα χέρια του ανοιχτά,για να με αγκαλιάσει και να διώξει μακρυά την κάθε έννοια...

  Είναι αυτός που όταν ήμουν μικρή, με έκανε να περιμένω με λαχτάρα τα Κυριακάτικα πρωινά,μιας και τα είχε αφιερωμένα πάντα σε μένα...Σαν τώρα τα θυμάμαι...Να ξυπνάμε όλοι μαζί,κι αφού παίρναμε το πρωινό μας,η μαμά μου με έντυνε αυτά τα όμορφα φορεματάκια(...είπαμε πριγκίπισσα...),η ίδια έμενε στο σπίτι για ετοιμάσει το φαγητό και εμείς φεύγαμε για παιδική χαρά!!!Τι κι αν ήμουν εκεί κάθε μέρα με την μαμά μου???Οι Κυριακές ήταν αλλιώτικες,αφού με συνόδευε ο μπαμπά μου...μες τα μάτια μου είναι η εικόνα των χεριών του,που με κούναγαν τόσο δυνατάπου νόμιζα πως θα πιάσω τον ουρανό και εγώ χαχάνιζα και φώναζα "κι άλλο μπαμπάαα,κι άλλοοοοοο"!!!

  Είναι αυτός που ξάπλωνε τότε που ήταν 25 χρονών και έπαιζε μαζί μου,σε εκείνη την μεγάλη μπεζ μοκέτα,που επάνω της ήταν απλωμένα όλα μου τα παιχνίδια,μα και τώρα που είναι 60 ξαπλώνει για να παίξει αυτή την φορά με τα παλικάρια μου...

  Είναι αυτός που την Κυριακή το απόγευμα,αν δεν μπορούσε να πάει στο γήπεδο,ήταν αγκαλιά με το μαύρο του τρατζιστοράκι,κρατώντας το με το αριστερό χέρι που το στόλιζε περίτεχνα το ρολόι με το ασημένιο μπρασελέ...

  Είναι αυτός που γύριζε κάθε μέρα όταν έξω είχε νυχτώσει,φορώντας την μπλε ολόσωμη φόρμα του,αφού δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ για να μη μας  λείψει τίποτα,και τα κατάφερε!!!Ποτέ δεν μας έλειψε τίποτα...!!!

  Είναι αυτός που κάθε χρόνο του Αγίου Αντωνίου πηγαίναμε βόλτα στο πανηγύρι και εγώ περίμενα πως και πως για να πάρω το κατιτίς μου,πριν φύγουμε από το σπίτι,μου έλεγε:"Βούλα μου,ένα πραγματάκι θα πάρουμε" και εγώ του απαντούσα:"ναι μπαμπά,ντυντίντι...(δαχτυλίδι,φιγουρατζού από μικρή...)...

  Είναι αυτός που ανησυχούσε να φάω όλο μου το φα'ι' μέχρι τελευταία κουταλιά,μιας και ήμουν πολύ αδύνατη και αυτό φυσικά ήταν η ανησυχία που την μοιραζόταν με όλους...το θέμα του σογιού ήταν "αν είχα φάει"...χαχα!!!

  Είναι αυτός που όταν μεγάλωσα και άρχισα να βγαίνω  τα βράδια ήταν πίσω από την πόρτα και με περίμενε,και μόλις με έβλεπε έκλεινε ήσυχος τα μάτια του και άρχιζε το ροχαλητό....

  Είναι αυτός που όταν γνώρισα τον άντρα μου τον κοίταγε με μισό μάτι,ευτυχώς μόνο στην αρχή,και ύστερα τον έπαιρνε τηλέφωνο,όλο τυχαία για να μάθει τι κάνει και τον ενημέρωνε πώς έβλεπε τον Νικηφόρο από το 50-50,το τι γέλια κάναμε....!!!

  Είναι αυτός που όταν παντρευόμουν δεν μπορούσε να βγεί από το αμάξι για να με συνοδέψει,γιατί ξεχάσει να λυθεί,και φυσικά ακόμα γελάμε,και αφού τελικά τα κατάφερε,με κράταγε σφιχτά από το χέρι και με οδηγούσε προς την εκκλησία για να με παραδώσει στο γαμπρό..Δεν θα την ξεχάσω ποτέ αυτή την στιγμή,το συναίσθημα που νιώθαμε και οι δυο...δεν θα ξεχάσω ποτέ την στιγμή που όταν φτάσαμε στον γαμπρό,του έπιασε τα χέρια και του είπε:"Να μου την προσέχεις"...

  Είναι αυτός που μαζί με την μαμά μου μάθανε πρώτοι για τις εγκυμοσύνες μου και γέλαγε μέχρι τα αυτιά του,και όταν μπήκα στο μήνα μου και τις δύο φορές,τα παράτησε όλα,και ήρθε στην Αθήνα για να μου κρατάει συντροφιά τις ώρες που δούλευε  ο άντρας μου,μη τυχόν και σπάσουν τα νερά...και όταν πια έφτανε η ώρα της γέννας,ήταν πάντα εκεί κι όταν έβγαινα από το χειρουργείο με χάιδευε και χαμογέλαγε λέγοντας μου συγκινημένος:"Να μας ζήσει!!!"Αυτό το χαμόγελο του δεν θα φύγει ποτέ από τα μάτια μου...

  Είναι αυτός που έχω κάνει τους χειρότερους καυγάδες μιας και μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε....

  Είναι αυτός που πάντα θα πει την άποψη του και όταν η μαμά μου τον μαλώσει και του πει:"Άστα παιδιά να κάνουν ότι θέλουν",απαντάει:"Εγώ θα λέω......"

Είναι αυτός που έχει μια τεράστια αγκαλιά και μας χωράει όλους μέσα......

Χρόνια Πολλά Μπαμπά!!!!



                                                                                                                                             Βούλα

Επισκεφτήκαμε το κέντρο διάσωσης καρέτα-καρέτα "ΑΡΧΕΛΩΝ" !!!

Γειά σας!!!Γεια σας!!!
Τι κάνετε???
Πως τα περνάτε???

  Χάθηκα και πάλι,αλλά γύρισα για να σας πω για μια πολύ όμορφη  βόλτα που κάναμε με τα μικρά μας..

  Επισκεφθήκαμε το κέντρο διάσωσης καρέτα-καρέτα "Αρχέλων",που βρίσκεται στη Γλυφάδα.

  Είναι ένας πολύ όμορφος και προσεγμένος χώρος,όπου φιλοξενούν τραυματισμένες θαλάσσιες χελώνες,τις περιθάλπουν και μόλις είναι έτοιμες τις αφήνουν να γυρίσουν στο φυσικό τους περιβάλλον,στη θάλασσα δηλαδή,ή αν δεν μπορούν πια να επιβιώσουν εκεί,φροντίζουν να βρουν ένα κατάλληλο ενυδρείο,για να συνεχίσουν εκεί την ζωή τους...Χαρακτηριστικά,μίλαγα με τον υπεύθυνο του χώρου και τον ρώτησα για μια τυφλή χελώνα που είχα δει εκεί πριν από περίπου δέκα χρόνια....όταν είχα ξαναεπισκεφτεί τον χώρο,και μου είπε πως βρίσκεται σε ένα ενυδρείο στην Τουρκία!!!Ήταν όλες τόσο γλυκά και όμορφα πλάσματα..η κάθε μια με την δική της ιστορία,μα πιο πολύ με συγκίνησε μια συγκεκριμένη που έπασχε από άγχος,ναι καλά διαβάσατε άγχος ακόμα και οι χελώνες...τους ρώτησα πως μπορούσαν να το καταλάβουν...και μου είπαν πως όταν έβλεπε ανθρώπινη παρουσία γύρω της δεν κουνιόταν καθόλου,δεν έτρωγε,και γενικά δεν ανταποκρινόταν γι'αυτό και της είχαν βάλει ένα ύφασμα πάνω από τον χώρο που την φιλοξενούσαν ώστε να μην ενοχλείται... Οι άνθρωποι που βρίσκονται εκεί έχουν τόσο αγάπη,τις προσέχουν με τόση  φροντίδα...
Στο τέλος είδαμε και ένα βιντεάκι ,διάρκειας 13 λεπτών,που μας έδινε διάφορες πληροφορίες για τις χελώνες,από πότε ζουν,πως αναπαράγονται, πως μπορεί να τραυματιστούν αλλά και για την δράση του κέντρου...

  Ήταν μια πολύ εποικοδομητική επίσκεψη μιας και αφύπνισε την περιβαλλοντική μας συνείδηση κυρίως του μικρού ταρζανάκου,μιας και μιλήσαμε αρκετά για το τι μπορούμε εμείς να κάνουμε για να βοηθήσουμε π.χ. δεν αφήνουμε σκουπίδια στην ακτή γιατί ο αέρας θα τα μεταφέρει στην θάλασσα κι αν πέσουν στο δρόμο της χελώνας θα τα φάει νομίζοντας τα για τροφή κι ύστερα δεν μπορεί να τα χωνέψει και αρρωσταίνει,όπως επίσης πήρε πολλές πληροφορίες για την ζωή τους και τον τρόπο αναπαραγωγής τους.Σε αυτό μας βοήθησε πολύ ένας χώρος που υπάρχει στην είσοδο που έχουν φτιάξει ένα plexiglass και αναπαριστάνουν την φωλιά με τα αυγά τους καθώς και κάποια βαζάκια μέσα στα όποια  έχουν βάλει αντικείμενα που έχουν βρεθεί στα στομάχια των χελωνών που έχουν περάσει από εκεί κατά καιρούς..

  Σας βάζω ένα σχετικό βιντεάκι που πέτυχα στο yt:

Αν σας βγάλει ο δρόμος σας προς τα εκεί αξίζει μια επίσκεψη με τα μικρά σας!!!


                                                                                                                                  Βούλα